موسیقی درمانی .ورزش درمانی.رقص درمانی.گل و رایحه درمانی..طب سوزنی .اب و غذادرمانی.رنگ درمانی.لمس درمانی. . سنگ درمانی .

 
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری - ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱٥
 

 دعا درمانی از ماقبل تاریخ سابقه داشته و تا به امروز ادامه دارد.

تحقیقات علمی در مورد تأثیر دعا درمانی در قرن نوزدهم توسط سرفرانسیس گالتون شروع شد و پس از آن این تحقیقات در دانشگاه های معتبر نشان دهنده اثر مثبت دعا درمانی بوده اند.

لارنس لوشان در سال 1966 نتیجه تحقیقات وسیع خود را در مورد تأثیر دعا بر روی بیماران مبتلا به سرطان منتشر ساخت.

به عقیده او دعا درمانی بر دو نوع است: نوع اول آن است که درمانگر با دعا کردن به حالت دگرگونی از شناخت وارد میشود که خود و بیمار و کائنات را یکی میبیند.

در این حالت درمانگر احتیاجی به تماس فیزیکی با بیمار ندارد و بُعد مسافت در درمان تأثیری نمیکند.

در نوع دوم، نوعی انرژی از دست های درمانگر به طرف محل بیماری جریان میابد، که ممکن است همراه با احساس گرما در دست درمانگر و یا در موضع بیماری باشد.

از درمانگران نوع دوم برخی خود را منشاء انرژی میدانند و برخی میگویند که واسطه انتقال انرژی به بیمار هستند.

عدم توانائی دانشمندان در توجیه این روش درمانی، این حقیقت را که چنین درمان هائی در واقع اتفاق می افتند رد نمیکند.

دانش امروزی میگوید که ذهن و شناخت صرفاً پدیده های موضعی هستند که در مغز جای دارند و محدود به زمان حاضر میباشند.

با این طرز فکر اصولاً درمان از راه دور نمیتواند وجود داشته باشد، چون ذهن نمیتواند به خارج از "اینجا" و "حالا" سفر کند.

ولی تحقیقات روی درمان از راه دور و دعا کردن خلاف این طرز فکر را به اثبات رسانیده است.

در ده ها تحقیق نشان داده شده است که ذهن آدمی میتواند در ذهن و جسم انسان های دیگر از مسافات بعید موثر باشد، حتی اگر این انسان ها در اتاقک های حفاظت شده از انواع امواج الکترومانیتیک و میدان های مغناطیسی باشند.


 
comment نظرات ()
 
 



 

 نویسندگان همکار 
فرزانه (ربابه)دریاباری

 

 امکانات جانبی